Mag ik je aanraken?

Vroeg de vrouw die vanuit haar rolstoel mijn been stevig had vastgegrepen. “Je hebt van die lekkere stevige poten. Jong vlees, dat zie ik hier niet veel.” Ik was ergens in de twintig en droeg zomers korte rokken. “Dat kun je niet doen, Trees” zei een andere vrouw. En de grijpgrage dame maakte excuses. “Wij zien hier alleen maar van die slappe hap met losse vellen.” legde ze uit “Het is zo lekker om iemand met strakke spieren even vast te houden.”

Misschien zou een ander geschrokken of beledigd zijn, maar ik niet. Ik dacht precies te begrijpen wat ze bedoelde en moest erom lachen. “Het mag hoor.”

Ze sloeg haar arm om mijn been. Ik legde een hand op haar schouder. Ze pakte mijn arm. “Kijk eens, riep ze. “Geen rimpeltje te bekennen.” De andere oude dames kwamen dichterbij en keurden één voor één de kwaliteit van mijn vel. Vergeleken het met elkaars “zwabber armen”. Op dat moment kwam de directrice binnen. “Daar kan zij niet aan tippen”, gniffelde één van de dames. Er klonk gegiechel.

“Goedemiddag”, riep de directrice van het bejaardenhuis waar ik werkte. “Ik kom u vertellen dat het zakgeld wordt verhoogd.” Raar, dat was precies de boodschap die ik moest komen vertellen. Dat hoefde nu niet meer. “En deze dame – hoe was je naam ook weer – zij komt het voortaan uitbetalen.” Ze riep een paar namen en deelde post uit die bestond uit kranten en rekeningen. “Vanmiddag 3 uur in de eetzaal.”

“Denk aan me als je zelf zo oud bent als ik”, zei de vrouw in de rolstoel. We keken elkaar recht in de ogen terwijl ik de herinnering opsloeg. “Ik zal het proberen.”

Dat is nu lang geleden. Ik weet niet of alle bejaarde dames zich nu minder vrij zijn gaan voelen. Na de corona lock downs en Me Too kan dit misschien niet meer. Zelfs iemand een hand geven is onwennig geworden. En de verpreutsing die deze eeuw is ingezet heeft ook de spontaniteit aangetast.

Kort geleden hoorde ik het opnieuw: “Mag ik je aanraken?” Dit keer was het iemand die zich wilde voorstellen en zijn hand uitstak. Ik pakte die hand en hij hield de mijne langer vast dan gebruikelijk. Bekeek het winters witte vel van mijn hand, waar tegenwoordig een paar blauwe adertjes doorheen te zien zijn. Huid wordt dunner bij het klimmen van de jaren. Nu heb ik zelf de leeftijd van die oude dames. Alleen voel ik me helemaal niet oud, woon niet in een bejaardenhuis, heb geen zwabber armen met losse vellen overtollige huid.

“Black and white” zei de man, naar mijn hand kijkend. “Nog weinig zon gezien”, reageerde ik. Maar bedacht dat het niet nodig was uit te leggen waarom ik zoveel minder kleur had dan iemand die voor zijn kleur niet lang in de zon had moeten zitten. “Geen bezwaar dat een donkere man je aanraakt?” Zo had ik het nog niet gezien. “Ik dacht eigenlijk dat je me wilde groeten.” “Dat is ook zo. Maar er zijn vrouwen die zich niet veilig voelen in de buurt van een donkere man.”

Ik moest lachen om dat idee, maar tegelijkertijd herinnerde ik me een verhaal van een vrouw, die vertelde waarom ze uit de Bijlmer naar hier was verhuisd. “Als ik naar mijn werk ging liep er altijd tegelijk een neger de lift in. Elke dag weer.” had ze me verteld. Mijn opmerking, dat die man misschien ook elke dag naar zijn werk moest, wees ze af. “Nee, hij deed het erom.” De herinnering aan dat gesprek deed me nog meer lachen en ik zei: “Ja, die bestaan.” Ik keek hem recht in zijn ogen en zag dat hij zich een minder prettige ervaring herinnerde.

(tekst © Vlierbloesem)

Auteur: Vlierbloesem

Vlierbloesem is een pseudoniem, gekozen omdat de vlier bloeide op de dag dat ik het blog account opende. Als die naam door de overheid is gekoppeld aan het identiteitsnummer van een Nederlandse burger, dan is dat iemand anders.

9 gedachten over “Mag ik je aanraken?”

    1. Tegelijkertijd is het een beetje triest, dat verhaal.
      Zelf vind ik het vooral bijzonder dat ik me na al die jaren die vrouw in de rolstoel weer herinnerde. Dat kwam terug in mijn geheugen toen me door iemand anders werd gevraagd: “Mag ik je aanraken?”

      Geliked door 1 persoon

  1. Ik maak schoon in een zorginstelling voor mensen met meervoudige beperkingen zowel fysiek als psychisch ,daar moest ik er wel aan wennen dat een aantal van hen van lichamelijk contact houden,, iets waar ik als het om vreemden gaat in het begin wel moeite mee had, maar waar je na een tijdje aan went en het niet uit de weg gaat. Er zit geen bijbedoeling bij het aanraken, het is iets wat hen een fijn gevoel geeft en ik beschouw het van hen ook als een compliment , een teken dat ze je vertrouwen en je gezelschap waarderen. Het varieert van een knuffel geven tot je handen vasthouden en gaat nooit een grens over . Altijd weer boeiend om te ervaren dat zij met al hun beperkingen blijkbaar goed weten wat wel en niet kan. En daar waar aanrakingen van onbekenden mij soms achterlieten met een unheimlisch gevoel of dat nu om zoenen of anderen aanrakingen ging heb ik dat op mijn werk nooit.

    Geliked door 1 persoon

    1. Dat verwoordt je goed. Ik zou het ook niet moeten als ik ergens op straat loop en een wildvreemde grijpt me bij mijn been. Maar in die situatie in dat bejaardenhuis vond ik het totaal acceptabel.

      Like

    1. Dank je.
      Het verhaal van die vrouw uit de Bijlmer heeft ze me echt verteld. Met anderen heb ik er wel eens om gelachen, maar eigenlijk is het wrang. Voor beide mannen, want ook in de lift zal de reactie van die vrouw merkbaar zijn geweest. En ook voor die vrouw die om niets ging verhuizen.

      Like

    1. Geknuffeld heb ik niet, toen ik in dat bejaardenhuis werkte. Maar er waren wel mensen die mijn hand wilden vasthouden, telkens als ik het zakgeld uitbetaalde. Daar had ik geen bezwaar tegen.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Roze Golf

LHBTI-magazine op Radio Oost

Bruno Borrelt

Wat ooit op een eerste april 2006 begon als Bruno's BlogBoek, het internetdagboek van een CEO is sinds september 2021 Bruno Borrelt geworden; regelmatige bedenkingen van een vrije ondernemer met een co-operatieve instelling om de wereld digitaler maar tegelijkertijd ook slimmer, duurzamer en leefbaarder te maken. Kortom, een digitale activist én bruggenbouwer.

Plantestisch!

Blogs, recepten en instagram extra's

Enjoythisfood.com

Everyday food with a healthy twist, we make cooking easy and serve dishes full of love!

Salon van Sisyphus

“De strijd zelf naar hoger op is genoeg om het hart van een mens te vullen. Je moet je verbeelden dat Sisyphus gelukkig is.” Albert Camus

Coronacolumns

Vrijmoedig commentaar op de berichtgeving over corona en aanverwante zaken

Dagelijks leven

Tuin, katje, ditjes en datjes

The Chatsworth Lady

gardening, jewelry, porcelain, beautiful things...

Bomenclub Nederland

Digitaal platform voor en door bomenliefhebbers.

jan krosenbrink

voor een dialoog zijn twee mensen nodig

sprokkelen

duurzaam leven in een sociale samenleving.

Simpel en Minimalistisch Leven

een blog over besparen, minimalisme, eenvoudig leven en het plezier daarin

Feiten.net

Feiten die te denken geven

Financial Reality

Separating fact from fiction in finance and economics

Uit de Klei getrokken

Op weg naar een zelfvoorzienend leven!

LEVENSJUTTERS

Over authentiek leven aan de buitenkant van Denemarken

Actiegroep Niet Te Koop

Sociale Huurwoningen zijn Niet Te Koop

JuridischEHBO

Juridisch Eerste Hulp Bij Ondernemen; voor elk contact dat leidt tot een contract

Yildiz & Partners

Bookkeeping Professionals

Anno Zijlstra Blog

Thailand travel expert / broad interest in current social developments / annozijlstra@gmail.com

zeiljacht JEST X

Zeilerspraat......en reisverslagen met onze XC 35

WordPress.com News

The latest news on WordPress.com and the WordPress community.

IMPREINT journal

The official bulletin of the artist IMPREINT created to repost excerpts from 'En plein air'.

Vlierbloesem

https://vlierbloesem.wordpress.com

Wat u niet in de kranten leest

Opmerkelijk nieuws over de rechtspraak en financiële schandalen

BERTJENS

Zij. Diversen.

Peter Teffer

onderzoeksjournalist

MOESTUIN HIPPIE

Moestuin blog over moestuinieren, duurzaamheid en een groener leven.

Revolutionair Socialistische Media

Strijd, Solidariteit, Socialisme

Compliance Platform Trustkantoren

weblog van het Compliance Platform

henk 50

Altijd onderweg...

WOKIE

Nederland

Anja's Foodblog

365 Dagen Inspiratie

LHM

Blog van Luc Hamelinck

Infonosity.net

Gratis hoe, wat, waarom, info,... Free how to, what, and why info...

Argusvlinder

De avonturen van de Argusvlinder

Fabian

Just the way I am

De Maanboom

Living in Brussels

een klein lochtingske

Zever, gezever. Vooral over mijn lochtingske.

OpinieZ

Politiek & Maatschappij

%d bloggers liken dit: