Tien cent

We gingen tijdens het eten een filmpje kijken, op de bank, voor de TV.
Bord eten was smakelijk. IJsje toe.

We zaten elk in een hoek van de bank hangend tegen een armleuning. Ik met mijn benen opgetrokken, onder me gevouwen. De vloer was koud. “Kom maar hier met je voeten.” Ik strekte mijn benen terwijl hij mijn voeten warm wreef. Met zijn vingers streek hij over mijn teennagels. Zelf vond ik ze iets te lang en zei “Ik moet ze knippen”. “Nee, ze zijn mooi.” was zijn reactie.

Ik heb geen lelijke voeten, al zeg ik het zelf. Maar een man die mijn teennagels bewondert heb ik nog niet eerder meegemaakt. Op één teen heb ik een kleurvlekje, waarvan mensen vaak denken dat het vuil is. Hij wreef er met een vinger over. “Mijn moeder noemde dat een druppel negerbloed.” zei ik, “Dat gaat er niet af.

De film liep door, maar hij had alleen nog aandacht voor mijn voeten. Streek met zijn duim over de rij voetbotjes en liet de strakgetrokken huid verschuiven en terugspringen. Het leek of mijn vlees werd gekeurd op versheid omdat ik voor de barbecue bestemd was. “Jonge huid” zei hij zacht. Daarna met een hoge stem: “Hoe kan dat. Je hebt kindervoeten.” De gedachte drong zich aan me op, dat hij straks een voet met twee handen naar zijn mond zou brengen om er een hap van te nemen. Hij dacht aan het zelfde, want hij zei: “Ik word kanibaal.” Maar het gebeurde niet. “Die voeten had ik al in mijn kindertijd, maar ze zijn met me mee gegroeid en ik sta ze aan niemand af.”

“Ben je wel eens beroofd?” vroeg hij nu. “Er is wel eens een portemonnee gerold.” “Zat er veel geld in?” “Vijfentwintig gulden. Een biljet heel klein opgevouwen, want het was een klein zilveren portemonneetje dat ik van mijn moeder had gekregen. Verlies van het portemonneetje vond ik erger dan het geld.”

“Maar geen beroving met geweld, of zo.”
“Bijna. Op de Zeedijk in Amsterdam.”
“Vertel.”

“Ik moest elke dag heen en terug naar Amsterdam, met de trein en dan lopend naar een universiteitsgebouw. De kortste weg was via de Zeedijk. Dat is nu een straatje met toeristenwinkeltjes, maar toen werd daar veel heroïne gedeald op straat. Die mensen wisten dat ik niet kocht, dus die gaven allang geen aandacht meer aan mij, zeiden hooguit ‘hallo.’ ” –

“Hoe konden ze weten dat jij niks kocht?”
“Eerder hadden ze al geprobeerd aan mij te verkopen, maar ik kocht niet en nam ook geen gratis chinees aan, dus ze wisten dat aan mij niks te verdienen
was.”
“Wat is een chinees?”
“Dan doen ze een beetje poeder op een folie, verhitten het met een aanstekervlammetje en dat adem je dan in door een pijpje. Het wordt chinees genoemd omdat vroeger chinezen dat gaven om de kwaliteit te testen.”
“Dus je weet er wel van.”
“Van veel dingen die ik zelf niet lust weet ik wel iets.”

-“Dagelijks liep ik daar. Elke dag zonder problemen, maar op een keer stonden daar ineens die jongens. Tien donkere jongens in een kringetje om me heen.”
“Precies 10?”
“Eigenlijk elf, maar de elfde, iets oudere, hield zich een beetje afzijdig.”

” ‘Geef me geld’ zei er één.
‘Waarom?’ vroeg ik.
‘Dat heb ik nodig’ zei die jongen.
‘Ik ook’, antwoordde ik, ‘geef mij jouw geld.’
Dat gaf even verwarring,
maar één van die jongens reageerde met
‘Geef, anders gaan we je steken.’
‘Wat heb je daar nou aan?’
‘Dan wordt je bang en geef je ons geld.’

‘Wat een pech, ik heb geen geld voor je meegenomen.’


Ze stonden elkaar een beetje aan te kijken. Dan naar de grote alsof die te hulp moest komen. Dit stond niet in het script dat ze bedacht hadden. Maar ik bewoog mijn handen, waardoor mijn boekentas bewoog, wat hoorbaar rinkelend de aanwezigheid van los geld in mijn tas verraadde.


Op dat moment herinnerde ik me ook het geld dat ik bij me had om een vakantiereis te betalen. Dat moest in die tijd nog met contant geld. Maar het studenten reisbureau was die dag gesloten zodat ik niet kon betalen. In afwijking op alle andere dagen had ik veel geld bij me, helemaal vergeten. Op het moment dat de losse muntjes rinkelden, herinnerde ik het me weer. Dus ik zei: ‘Hé wacht, ik heb toch geld voor je.’


Tussen de boeken in mijn tas graaiend vond ik een koffie automaten muntje en een dubbeltje. Een dubbeltje was een heel klein zilverkleurig muntje met een waarde van 10 cent. Ik zei: ‘Aan dat koffiemuntje heb je niks, dus die hou ik.’ Gooide het terug in de open tas. ‘ Maar het geld mag je hebben. Wel eerlijk delen.’ Ik legde het dubbeltje op de vingertop van mijn middelvinger en bood het ze aan.


Ik telde de jongens. Daarom weet ik dat het er 10 waren. ‘Ieder een cent.En tegen de elfde, de grotere jongeman: ‘Je hebt vandaag pech. Jij krijgt niks.’ Die grote moest een beetje lachen. De kleinere jongens waren teleurgesteld. Ze weigerden mijn muntje en stapten opzij. Ik liep verder de Zeedijk over naar het station.”

Mijn donkere vriend gierde van het lachen. “O my god, dat muntje, o my god.”
Hij deed me na, zoals ik het dubbeltje op mijn vinger had gesuggereerd.
“Had je veel geld bij je?”
“Drieduizend gulden.”
“Hoe had je gereageerd als je niet was vergeten dat je dat geld bij je had?”
“Misschien het zelfde, dat weet je achteraf niet. Ik zei gewoon wat in me op kwam. Die 10 jongens, dat was overmacht. Op het eindje van de Zeedijk, met Het Kolkje in mijn rug, 10 jongens van een jaar of 17, 18 en de elfde ergens in de twintig. Het enige wat ik kon doen in die situatie, was me eruit kletsen.”

Ik vertel dit verhaal niet vaak, maar er is geen woord van gelogen.

“Er zijn mensen die dit een rassistisch verhaal vinden. Vind jij dat ook?” vroeg ik.
“Het is echt zo gebeurd?”
“Ja, zoals ik het vertelde. Er is niks aan verzonnen, maar ik heb wel weggelaten dat er nog een ander meisje (Alice) bij me was. Die zei ‘Je moet hier wel oppassen’ Ik voelde aan het hekje op de rand van Het Kolkje en zei dat het best stevig was. Maar ze tikte zwijgend op mijn schouder toen die jongens achter me stonden. Want ik had ze niet zo snel in de gaten. Ik draaide me om, zag ze, daarna sloten ze me in.”

“Je verhaal wordt niet rassistisch omdat het donkere jongens waren. Maar het is wel wat mensen onthouden. Beroving en donkere jongens. Nu lees ik weer dat een Surinaamse man een demente Nederlandse vrouw heeft opgelicht. Dat wordt dan ook mij aangerekend.”

“Ja, dat kan zo werken,” zei ik, “Als jij mij niet kwalijk neemt dat de rijkste Nederlandse families hun invloed en rijkdom te danken hebben aan de slavenhandel, zich voor afschaffen van slavernij door de rest van de Nederlanders lieten compenseren uit belasting geld en Nederlandse kinderen in fabrieken met een ketting aan machines ketenden om er voor bijna niks te werken, neem ik jou niet kwalijk dat er schooiertjes rondlopen die net zo veel pigment in hun huid hebben als jij.
Dat zal ik jou nooit verwijten.”
“En jij bent niet verantwoordelijk voor wat andere mannen doen. Die ballast gooien we overboord. Alleen op wat je zelf doet spreek ik je aan.”

(tekst © Vlierbloesem)

Auteur: Vlierbloesem

Vlierbloesem is een pseudoniem, gekozen omdat de vlier bloeide op de dag dat ik het blog account opende. Als die naam door de overheid is gekoppeld aan het identiteitsnummer van een Nederlandse burger, dan is dat iemand anders.

22 gedachten over “Tien cent”

    1. Ik had er een foto bij willen doen van een dubbeltje op het topje van mijn middelvinger. Ik weet dat ik nog een paar vergeten dubbeltjes in huis heb, maar kon ze niet vinden. Ik heb ze namelijk uit alle lades en tasjes verzameld en opgeborgen, ergens…
      Ergens in mijn huis moeten ze netjes opgeborgen liggen. Maar waar?

      Geliked door 1 persoon

    1. Ik ben erg kieskeurig met schoenen. Ze moeten makkelijk zitten, mijn voeten niet beschadigen en er ook nog een beetje leuk uitzien. De keuze is dan beperkt. Ik probeer nu al weken een paar schoenen van Scapino te bestellen. In de winkel hebben ze dat model niet. Online bestelde ik er al vaker, maar nu kom ik er niet ingelogd. Ook niet als ik een nieuw email adres gebruik en een nieuw wachtwoord aanmaak. Ik kom er niet doorheen. De favoriete kleur is al uitverkocht. Genoegen nemen met een andere kleur dan maar, en nog steeds lukt het niet.

      Like

    1. Dit verhaal vertellen is makkelijk, het schrijven vond ik moeilijk. Het is een verhaal in een verhaal, in een verhaal met een verteller die vertelt over de verteller. Ik heb het met leestekens en typografie leesbaar proberen te maken. De typografie functie van WordPress werkt niet helemaal goed. Soms bevriest het systeem als ik dat gebruik.

      Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blogger uit Amsterdam-ZuidOost

schrijft met plezier

Alice her blog

Freedom of speaking

Roze Golf

LHBTIQA-Plus magazine op Radio Oost

Bruno Borrelt

Wat ooit op een eerste april 2006 begon als Bruno's BlogBoek, het internetdagboek van een CEO is sinds september 2021 Bruno Borrelt geworden; regelmatige bedenkingen van een vrije ondernemer met een co-operatieve instelling om de wereld digitaler maar tegelijkertijd ook slimmer, duurzamer en leefbaarder te maken. Kortom, een digitale teamspeler én bruggenbouwer.

Plantestisch!

Blogs, recepten en instagram extra's

Enjoythisfood.com

Everyday food with a healthy twist, we make cooking easy and serve dishes full of love!

Salon van Sisyphus

“De strijd zelf naar hoger op is genoeg om het hart van een mens te vullen. Je moet je verbeelden dat Sisyphus gelukkig is.” Albert Camus

Coronacolumns

Vrijmoedig commentaar op de berichtgeving over corona en aanverwante zaken

Dagelijks leven

Tuin, katje, ditjes en datjes

The Chatsworth Lady

gardening, jewelry, porcelain, beautiful things...

Bomenclub Nederland

Digitaal platform voor en door bomenliefhebbers.

jan krosenbrink

voor een dialoog zijn twee mensen nodig

sprokkelen

duurzaam leven in een sociale samenleving.

Feiten.net

Feiten die te denken geven

Financial Reality

Separating fact from fiction in finance and economics

Uit de Klei getrokken

Op weg naar een zelfvoorzienend leven!

LEVENSJUTTERS

Over authentiek leven aan de buitenkant van Denemarken

Actiegroep Niet Te Koop

Sociale Huurwoningen zijn Niet Te Koop

JuridischEHBO

Juridisch Eerste Hulp Bij Ondernemen; voor elk contact dat leidt tot een contract

Yildiz & Partners

Bookkeeping Professionals

annoz blog

interest in social developments, landscape, architecture

zeiljacht JEST X

Zeilerspraat......en reisverslagen met onze XC 35

WordPress.com News

The latest news on WordPress.com and the WordPress community.

IMPREINT journal

The official bulletin of the artist IMPREINT created to repost excerpts from 'En plein air'.

Vlierbloesem

https://vlierbloesem.wordpress.com

Wat u niet in de kranten leest

Opmerkelijk nieuws over de rechtspraak en financiële schandalen

BERTJENS

Zij. Diversen.

Peter Teffer

onderzoeksjournalist

MOESTUIN HIPPIE

Moestuin blog over moestuinieren, duurzaamheid en een groener leven.

Revolutionair Socialistische Media

Strijd, Solidariteit, Socialisme

Compliance Platform Trustkantoren

weblog van het Compliance Platform

henk 50

Altijd onderweg...

WOKIE

Nederland

Anja's Foodblog

365 Dagen Inspiratie

LHM

Blog van Luc Hamelinck

Infonosity.net

Gratis hoe, wat, waarom, info,... Free how to, what, and why info...

Argusvlinder

De avonturen van de Argusvlinder

Fabian

Just the way I am

De Maanboom

Living in Brussels

een klein lochtingske

Zever, gezever. Vooral over mijn lochtingske.

%d bloggers liken dit: